وابستگی آنقدر زیاد است که بیش از دو روز نمی توان از شهر دور بود.
کاش …

به همان مرگی دچارم که هیچ از آن خبر ندارم
زندگی روال عادی خودش را طی می کند ولی عادی نیستم
خدا می داند چه مرگم شده
نه سفر و نه رفقا و نه کار، هیچ کدام جواب نداد
شاید طرحی، عشقی، رنگی ، چیزی…

شاید آنقدر روزمرگی در وجودم رخنه کرده که «تئاتر بی خیالی» هم دیگر برایم روزمره شده.
امروز طبق عادت هر روز وقتی کاپشنم را از روی جالباسی بر داشتم، جا خوردم!
تابستان بر باد رفته بود و من هیچ نفهمیده بودم… دریغ

قرار است هر چهار سال یکبار تابستان ها بر باد روند؟

چند وقت پیش در کتابخانه ام به پوشه ای برخوردم که مدت ها از آن خبری نداشتم. در این پوشه، یادداشت هایی را که در زمان دانشجویی ام در کرمان می نوشتم، نگهداری میکردم. بی مناسبت ندیدم که در سالروز زلزله بم، قسمتهایی از یادداشت بلند و بالایم از سفر بم را در وبلاگم قرار دهم.
این یادداشت را چند روز پس از زلزله نوشتم. آن زمان گروهی با عنوان «امداد زمین» در جبهه سبز ایران راه اندازی کرده بودیم. همه اعضای گروه در دوره های هلال احمر شرکت کرده بودند. چند ساعت پس از زلزله بم، من از طرف کورش آینه چیان (مدیر گروه امداد زمین) ماموریت پیدا کردم تا طی سفری یک روزه به بم، گزارشی از وضعیت شهر را برای ارزیابی وضعیت اولیه شهر به تهران ارسال کنم. این یادداشت، در واقع گزارشی خاطره گونه از این ماموریت است. در این سفر با چهار نفر از دوستانم همراه بودیم. ایمان بهشتی، آرش نیکوکار، جمال خسروی و مرد میانسالی از آشنایان آرش که به او «عمو پورچنگیر» می گفتم و بازنشسته نیروی انتظامی بود.
(توضیح: قسمتهایی که داخل پرانتز آورده ام را بعداً به مطب اضافه کرده ام)

وقتی از قطار پیاده شدم کمی کسل بودم. فکرمی کردم چون شب قبل (در قطار) خوب نخوابیده بودم همه (مردم) به نظرم گرفته می آیند. ولی وقتی راننده با صدای گرفته به من گفت که صبح زلزله آمده است، کمی ترسیدم. کرمان چیزی را نشان نمی داد ولی در مسیر راه آهن تا میدان آزادی، هلیکوپترهایی که به سمت جنوب شرق پرواز می کردند چیزدیگری می گفتند. راننده تاکسی (دوباره) به حرف امد: دیگه بم وجود نداره…

…راهروی استانداری کرمان پر از آدم های جور وا جور بود اما همه در یک نقطه مشترک بودند:«دلهره» فکر نمی کنم در هیچ روز جمعه ای – آن هم بعد از ظهر- این راهرو آنقدر شلوغ بوده باشد. تنها اتاقی که درب آن باز بود، تابلو نداشت. آقای ایرانمنش، مسئول حراست را می شد در آنجا یافت. با عجله به سمت اتاق حراست رفتم و بعد از کلی معطلی بالاخره دو کارت تردد به منطقه زلزله زده گیرم آمد. شاید این هم نوعی بلیط بود. بلیطی که یک فیلم اکشن را می شد با آن دید. ولی این دیگر فیلم فیلم اکشن نبود که آقای اسپیلبرگی (پیدا شود و ) دویست هزار نفر را (برای فیلمش) به کار گیرد…

…روبروی پمپ بنزین جاده ماهان – بم تعداد زیادی اتوبوس ایستاده بود. همه جلیقه هلال احمر پوشیده بودند. همه جوان بودند. از یکی شان درباره برپایی کمپ زلزله زدگان پرسیدم، چیزی نمی دانست….

…همه با شتاب رانندگی می کردند، مسیر برگشت (بم به ماهان) پر از ماشین و اتوبوس و کامیون بود و مسیر ما خلوت تر. سی کیلومتر بم چیزی نشان نمی داد. حتی تا ده کیلومتری اثری از زلزله نبود. هیچ کس هم کارت تردد نمی خواست…

…بیمارستان افلاطونیان، تنها، تابلویی سفید با نوشته قرمز بود. دیگر هیچ چیز از آن سرپا نبود… از کنار محله که به آن نظام آباد می گفتند رد شدیم. محله ای که «قبلاً» به آن نظام آباد می گفتند…

… «بروات 5» اولین تابلویی که هنوز سر جایش ایستاده بود. ته ته های جاده چراغ های بی شماری روشن بود. همه فکر می کردیم که بروات سالم است و با خیال آنکه خانه دوست «عمو پور چنگیز» جایی است که شب را آنجا می گذرانیم، به چراغ های انتهای جاده خیره شده بودیم. پنج کیلومتر تمام شد، اما هنوز هم چراغ ها در انتهای جاده بودند. ما به بروات رسیده بودیم. این را داربست دروازه شکل ورودی بروات به ما گفت…

…از خانواده ای که کنار آتش و در وسط بلوار شهر نشسته بودند نشانی خانه حاج آقا (دوست عمو پور چنگیز) را پرسیدیم. کمی خیره شدیم ولی (صحنه ای را که می دیدیم) باورمان نمی شد. آنها که بیرون چادر و زیر پتو (خوابیده) بودند، جسد بودند. مرد جوانی که به ما آدرس می داد، چهل و هشت نفر از افراد خانواده اش را از دست داده بود…

…از دور فقط تعدادی مشاین معلوم بود، ولی وقتی (نزدیک شدیم و) چراغهای ماشین فضا را روشن کرد، تعداد زیادی زن و بچه و پیر وجوان در میان ماشین ها نشسته بودند… آنطور که مردها می گفتند، صد و بیست نفر آنجا بودند. همه به شکل دایره دور هم نشیته بودند تا از سرما و باد سردی که می وزید در امان باشند. رادیوهای خارجی دمای هوا را چهار درجه زیر سفر اعلام کردند، اما دما سنج ها منفی هفت را نشان می دادند. هیچ چادری نبود. تنها چیزی که داشتند، پتوهایی بود که خودشان از زیر آوار بیرون آورده بودند. به ما به چشم ناجی نگاه می کردند. 24 ساعت قبل در حال بدرقه میهمانانشان از جشن عروسی بودند آنهم با لب خندان و تبریک گوی. ولی حالا عزیزانشان را از دنیای فانی بدرقه میکنند. با چشمهای گریان و لبهایی که حرف برای گفتن ندارند…

…ساعت حدود 3 نیمه شب بود و خیابان های بم مملو از آدمهای پیاده و سواره. هم همه ای برپا بود. (اما) جنازه ها ساکت خوابیده بودند، انگار چیزهایی بیشتر از زنده ها می دانستند…

… ستاد هلال احمر در خیابانی تنگ و پر از آوار بود. چند بار زیر ماشین به خاک های کوبیده شده کف خیابان گرفت… موفق شدیم تعدادی چادر بگیریم. از چند نفر کمک گرفتیم تا چادرها را به بیرون از محوطه شلوغ ستاد ببریم. در باغچه کوچکی در کنار محوطه تعدادی جنازه لای پتوها پچیده شده بود و بعضی هم فقط پارچه ای روی صورتشان بود…

…دست به کار شدم و اولین چادر را علم کردم تا به مردهایشان چادر زدن را نشان بدهم. عمو پورچنگیز هم به همراه یکی از پسرهای حاج آقا برای آوردن نان و غذا و پتو دوباره به شهر برگشت…

…هوا روشن شد، (از وقتی چشم هایم را بستم) نیم ساعت بیشتر طول نکشیده بود. حرکت کردیم. وقتی در خیابان ها به پرسه زدن و تهیه عکس پرداختیم، واقعیت های تازه ای که در شب معلوم نبود برایمان آشکار شد. از ساختمان بانک ملت چیزی نمانده بود. ساختمان چهار طبقه ای کاملاً کج شده بود و یک طرف پی آن کاملاً روی هوا بود، به طوری که می شد کف پشت بام ساختمان را از روی زمین دید…

…چند بیل مکانیکی در شهر بود. عده ای به دنبال زنده ها یا مرده ها آوار را زیر و رو می کردند. دیشب تصور اینکه زیر این خرابه ها انسان هایی چه زنده و چه مرده وجود دارند، مشکل بود ولی امروز صبح امری عادی بود…

…چیزی شبیه یک دسته موی سر انسان در میان خاک نمایان شد. بیل مکانیکی عقب رفت. امدادگرها خاک را با دست کنار زدند. جسد مردی به حالت سجده زیر آوار بود. همین که چهره مرد نمایان شد، شیون و زاری خانواده اش شدت گرفت. پسر جوانی در حالی که به سر و صورت خود م کوبید داد می زد:« دایی را آوردند». به عمو پورچنگیز نگاه کردم. چشمانش سرخ و خیس بود. از یک نظامی بازنشسته بعید بود…

…خیلی دیر رسیدم (و هیچ وقت آن را ندیدم). ارگ با شکوه خفته بود، بعد از دوهزار سال…

…پشت ارگ هیچ خانه (سالمی)وجود نداشت و فقط نخلها استوار بودند. نخلهایی که هر کدام طبق رسم قدیمی بمی ها به مناسبت تولد نوزادی کاشته می شدند. حالا نخلها گویی ایستاده اند و از آن بالا شهر را جستجو می کنند تا همزاد خود را پیدا کنند. پرتقال ها هنوز روی شاخه ها بودند. شاخه های خمیده شده یک درخت پرتقال، روی یکی از صدها جنازه چیده شده در کنار خیابان سایه انداخته بود. با خودم فکر می کردم که دیگر هیچ میوه فروشی، پرتقال بمی نخواهد فروخت. اما پرتقال های روی شاخه امید زندگی می دادند…

…ستاد هلال احمر ده برابر از شب قبل شلوغ تر بود. امدادگران تهران و اصفهان تازه رسیده اند…

…دائماً هواپیماهای حامل کمک ها در فرودگاه بم می نشستند. یک پلکان ایرباس وارد شهر شد. تا پیش از آن در فرودگاه بم فقط هواپیمای توپولف می نشست. حالا (برای انتقال مصدومان) ایرباس هم می توانست بنشیند. آقای گمینی که خبرنگار است، شب قبل از تهران با من تماس گرفته بود و گفت که پروازهای فوق العاده از تهران به کرمان و بم ترتیب داده شده…

…مهدی و محمد را دیدم که از کرمان آمده بودند و هر دو جلیقه هلال احمر به تن داشتند. خیلی خوشحال بودند، چون یک دختر بچه هفت ساله را زنده و سالم از زیر آوار نجات داده بودند. بالاخره یک خبر خوب شنیدیم…

… صدای نا مفهوم یک بره به گوشم رسید. گوش ها را تیز کردم و کمی بعد بره ای سیاه رنگ را در حالی که به زخم پای راستش با پارچه ای بسته شده بود را دیدم. دختر بچه ای از چادر بیرون آمد، بره را بغل کرد و گوشه ای نشست. نمی دانم به بلایی به سر اخترک این شازده کوچولو آمده بود…

… بالاخره مسئول ستاد هلال احمر را پیدا کردم. آقایی که کاپشن سورمه ای بلند پوشیده بود و قد متوسطی داشت. در یک دستش بیسیم بود و در دست دیگرش گوشی موبایل مدل 8210. اسمش بهرامی بود. دنبالش می دویدم تا نیازهای اولیه شهر را همانطور که در حال دویدن به من می گفت، یادداشت کنم. شماره موبایلش را هم گرفتم. از بروات به او گفتم و محل هایی که هنوز وسایلی به دست مردم نرسیده بود…

…باز هم به بروات بازگشتیم. من هنوز دنبال کمپ برای اسکان موقت زلزله ردگان می گشتم اما خبری از کمپ نبود. وقعی که دوره امدادگری را می گذراندم، شنیده بود که اولین فعالیت نیروهای امدادی در سوانح طبیعی، بیرون بردن بازماندگان از منطقه و اسکان آنان در کمپ بود. ولی مثل اینکه کمپ در خود شهر برپا شده بود. همه مردم بازمانده از ترس سرقت اموالشان در کنار خانه های ویران خود چادر زده بودند…

…بر طرف کرمان به راه افتادیم. وانت مزدای قرمز رنگی جلوی ما حرکت می کرد. در قسمت بار وانت، چیزی نظرم را جلب کرد. چهار جفت پا، از زیر پتو بیرون زده بود. خیلی ها جنازه عزیزانشان را به کرمان و شهرهای اطراف می بردند تا در گورهای دسته جمعی به خاک سپرده نشوند. بغضم ترکید…

جاده شلوغ بود ولی بازهم آن طرفی که ما حرکت می کردیم (مسیر بم به ماهان)، خلوت تر بود. سه خودروی پاجرو نارنجی رنگ با پرچم ترکیه به سرعت به طرف بم حرکت میکردند. هوا ابری بود. دعا کردیم که باران نبارد. شاید فقط کوزه گرها این دعا را می کنند…

…بچه های خوابگاه دانشگاه گروه به گروه به وسیله اتوبوس به بم اعزام می شدند. به هر کدام یک جلیقه با آرم هلال احمر می پوشاندند و با خود می بردند. این در حالی بود که هلال احمر کرمان در جواب آنهایی که حتی دوره امداد و نجات دیده بودند، اظهار بی نیازی از نیرو می کرد…

…جلوی درب خانه، ماشین آقای محسنی پر از لباس گرم بود. یکی از همسایه ها با کیسه ای پر از آب معدنی و قوطی کنسرو از ساختمان خارج شد.

دوباره همه با هم هستیم و تو خوشحالی. دوباره دور هم می گوییم و می خندیم. خنده ات از ته دل است هر چند که بی صدا میخندی. اصلاً تمام احساساتت بی صدا است. بی صدا میخندی، بی صدا ما را می بوسی، بی صدا در آغوش می گیری. حتی وقتی پدربزرگ فوت کرد هم بی صدا گریه می کردی…
امشب همگی در خانه گرم تو هستیم. می دانم که می دانی، آن چه که این خانه را گرم می کند فقط تویی. فقط تو و آن حس بی صدای مادرانه ات. آن لطافت شاعرانۀ مادرانه ای که وقتی مرا در آغوش می گیرد، تمام بدنم را گرم می کند.
این همان خانه است. همان خانه ای که در پس زمینه نیمی از تصاویر کودکی ام وجود دارد. همان خانه کوچک دو طبقه که کلاً دو اتاق دارد. یکی پایین و دومی بالا، برای مهمان.
یادش به خیر آن زمان ها، آن وقتها که هنوز همه مان در طبقه پایین جا می شدیم، دور یک سفره… آن روزی که پدربزرگ در حیاط خانه نشسته بود، سفره قندش را پهن کرده بود و قند می شکست. می دانست که نمی تواند حتی یک حبه از آن را بخورد. دکتر قند را برایش ممنوع کرده بود… تنها آرزوی پیرمرد زیارت خانه خدا بود، هفت سال منتظر ماند ولی دریغ، نوبت به او نرسید. مطمئنم وقتی خانه خدا را دور می زدی به او فکر می کردی…
این همان خانه است. همان جا که یکبار از پنجره طبقه دوم ازدحام کوچه را تماشا می کردم. در میان جمعیت پارچه ترمه ای که پدربزرگ خیلی دوست داشت را دیدم. یک نفر زیر آن خوابیده بود. همه کوچه می گفتند “لا اله الا الله”
این همان خانه است. همانجا که وقتی توپ تحویل سال 68 را زدند، همه گریه کردیم. تلویزیون مکه را نشان می داد. دیگر پدربزرگ نبود…
این همان خانه است. آن دنیای بزرگ محسور در چهار دیواری کوچک. آن دنیا که بوی چای تازه دم و نان بربری و فرش دستباف می داد. دنیای پشت بام تابستانی و کرسی زمستانی. دنیای تلویزیون ناسیونال قرمز و رادیوی تک موج. دنیای ساعت دیواری زنگدار کاسیو که تقویم فارسی داشت و سر هر ساعت اگر تعداد زنگ هایش را می شمردی، می فهمیدی ساعت چند است… امشب این دنیا فقط پدربزرگ را کم داشت.
امروز عصر وقتی از پشت تلفن گفتی “بالاخره نمردم و به آرزویم رسیدم” بغض کردم. گفتم “حاج خانم، زیارت قبول” کاش پدربزرگ هم بود، کاش به او هم می گفتم: “حاج آقا، زیارت شما هم قبول”…

 اين شب يلدا هم گذشت و من هيچ چيزي براي گفتم ندارم!

دوست داشتم از اخترك و گل سرخم بنويسم، اما هنوز نه از اخترك خبري است و نه از گل سرخ. ديگردوست داريد برايتان از چه  بنويسم كه به درد شب يلدا بخورد!

این عکس در راستای دوستی و گفتگوی تمدن ها و وحدت سبیل ها و اینجور چیزها گرفته شده و ارزش دیگری ندارد! لطفا مزاحم نشوید!!!

از راست: حمیدرضا، حمیدرضا!

سلام
مي دانم كه هيچ وقت اين نامه را نمي خواني. شايد هم روزي رسيد كه دست بر قضا آن را خواندي. فقط در همين حد بدان كه هيچ كس را مناسب تر از تو براي نامه نوشتن ندارم. خودت مي داني چرا…
بابا! يادت مي آيد آن روز كه قصد داشتم گرافيك بخوانم و تو با من مخالفت كردي؟ آن روز گفتي كه معني مخالفتت را بعداً مي فهمم. امروز 10 سال از آن ماجرا مي گذرد و من هنوز نفهميديم چرا با من مخالفت كردي. من به هنرستان رفتم و هيچ از رشته ام نفهميده بودم كه فارغ التحصيل شدم. روزي را كه براي شركت در كنكور از خانه خارج شدم را به خاطر داري؟ ولي حتم دارم نمي داني كه من آن روز دلم مي خواست تا ظهر بيرون از خانه پرسه بزنم و با حالتي ناراحت به خانه برگردم و وانمود كنم كه كنكور خيلي سخت بود. اما فقط و فقط يك دليل باعث شد تا من در جلسه حاضر شوم و آن، احترامي بود كه براي تو و مادر قايل بودم. وقتي همه سختي هايي را كه براي تحصيل من و حامد در بهترين مدرسه ها به جان خريدي را به ياد آوردم، از تصميم خودم منصرف شدم و به طرف حوزه كنكور به راه افتادم. يادش به خير، وقتي اسمم را در روزنامه ديدم، در اعماق وجودم به نظام آموزش عالي مملكت مي خنديدم!
يادت مي آيد، وقتي براي تحصيل به كرمان رفتم، خوشحال بودم. چون فكر ميكردم به آزادي نزديكتر مي شوم. فكر مي كردم بالاخره يك روز اين درس تمام مي شود و من ديگر از شر اين رشته خلاص مي شوم. آن زمان قصد داشتم هرچه زودتر درس را تمام كنم و خلاص! ولي تو و مادر فكر مي كرديد من به رشته ام علاقه دارم و به همين دليل با جديت درس مي خوانم! يادش به خير، روزگار عجيبي بود آن زمان…
بابا به ياد داري زماني كه در كرمان زندگي مي كردم؟ باز هم حتم دارم كه نمي داني دلمشغولي ام چيزهاي غير از درس و دانشگاه بود. من آن زمان داستان مي نوشتم، فروغ مي خواندم، فيلم مي ديدم و موسيقي گوش مي كردم، شب هاي امتحان تا صبح بيدار بودم و كمي هم درس مي خواندم!
به ياد داري آن روز را كه از دانشگاه فارغ التحصيل شدم؟ وقتي به خانه آمدم مادر مرا بوسيد و گفت: «خيالت راحت شد كه ديگر كاري با مكانيك نداري؟» راست مي گفت. من هر چه كه با رشته ام ربط پيدا مي كرد را در كرمان دفن كردم و آمدم. به خاطر همين بود كه در وسايلم، هيچ اثري از رشته ام نبود.
بابا يادات مي آيد، وقتي از كرمان آمدم در كنكور هنر شركت كردم، قبول نشدم ولي باز هم شركت كردم. بازهم قبول نشدم. دو سال سربازي را گذراندم و براي بار سوم در كنكور هنر شركت كردم. اما آن دفعه هم قبول نشدم. هيچ وقت از خودت نپرسيدي چرا اينهمه براي كنكور هنر تلاش مي كردم، در حاليكه مطمئن بودي اگر در كنكور رشته خودم شركت مي كردم، قبول مي شدم. آيا پافشاري من علاقه زيادم به هنر را نشان نمي داد؟
هيمشه تلاش كردم نيازم به فعاليت هنري را با طبيعت خنثي كنم. تا حدودي موفق شدم. يادت مي آيد؟ از همان زماني كه نتوانستم در هنرستان، گرافيك بخوانم به طبيعت روي آوردم. آنقدر در طبيعت و حيات وحش دست و پا زدم كه حتي هنر را هم ناديده گرفتم و به كلي جهت زندگي ام عوض شد.

حالا بعد از آن همه سال خبرنگار شده ام. آن هم خبرنگار محيط زيست! وضع زندگي ام را خودت بهتر مي داني. نه پس اندازي دارم، نه در آمدي و نه حتي اميدي به آينده. مجبورم با دوستانم به سفر نروم، در جمع آن ها نباشم، در جشن تولدشان به بهانه اي حاضر نشوم، بيرون از خانه شام نخورم و… چون من پول ندارم، حتي براي كرايه كردن يك آژانس. حتي براي يك مهماني معمولي، حتي براي يك هديه معمولي و حتي براي خريد يك كتاب!
بابا! از وضعم شكايت ندارم چون سرسختي و سكوت در برابر مشكلات را از خودت آموختم. خودت به من آموختي كه ساكت باشم، شكايت نكنم، با مشكلات كنار بيايم. آنقدر اين وضع ادامه پيدا كرد كه به اينجا كشيد. حالا مجبورم با روزي هزار تومان زندگي كنم. همينقدر كه خودم را به روزنامه برسانم و حداكثر يك سيگار بخرم.
نمي دانم چه كسي مقصر است، حتي نمي خواهم به دنبال مقصر بگردم. چون آنقدر اوضاعم به هم ريخته است كه حوصله پيدا كردن مقصر را هم ندارم. اما همه اينها را گفتم تا بگويم هنوز هم دوستت دارم. هنوز هم بزرگترين آرزويم اين است كه روزي برسد تا ديگر مجبور نباشي صبح زود خانه را ترك كني و آخر شب خسته و خراب به خانه بيايي. ديگر مجبور نباشي در خيابان هاي مزخرف تهران براي 200 تومان كرايه، رانندگي كني و هم صحبت جماعتي شوي كه منتظرند فرصتي دست دهد تا خرخره يكديگر را بجوند.
با اينكه هيچوقت آرزوهايم برآورده نشد، اما دلم مي خواهد حداقل اين يكي بر آورده شود، هر چند كه به برآورده شدن اين يكي هم چندان اميدي ندارم.

رادیو زمانه : پل نیومن بازیگر افسانه‌ای سینمای هالیوود در سن ۸۳ سالگی درگذشت.

به نوشته خبرگزاری‌ها سخنگوی وی اعلام کرد که آقای نیومن روز جمعه در اثر سرطان درگذشت. وی از بیان جزئیات بیشتر خودداری کرد.
آن‌طور که آسوشیتدپرس نوشته است، پل نیومن پس از نیردی طولانی با سرطان، در حالی که دوستان و اعضای خانواده‌اش در کنارش بودند، درگذشت.
وی به خاطر بازی در فیلم «رنگ پول» در نقش یک ضدقهرمان در سال ۱۹۸۷ برنده جایزه اسکار شد. نیومن دو بار هم به طور افتخاری این جایزه را دریافت کرد.
وی در طول دوران بازیگری‌اش، بیش از ۱۰ بار کاندید جایزه اسکار شده بود.
پل نیومن که متولد ۱۹۲۵ ایالت اوهایو در آمریکا بود، فعالیت هنری خود را با بازیگری در تئاتر و تلویزیون در دهه ۱۹۵۰ آغاز کرد و به زودی به یک ستاره محبوب سینما تبدیل شد.
«بوچ کسیدی و ساندنس کید»، «گربه روی شیروانی داغ»، «لوک خوش‌دست»، «بیلیاردباز»، «آسمانخراش جهنمی» و «تابستان گرم و طولانی» از جمله فیلم‌هایی هستند که وی در آنها ایفای نقش کرده است.
نیومن با تعدادی از کارگردانان بزرگ مثل آلفرد هیچکاک، جان هوستون، رابرت آلتمن، مارتین اسکورسیزی و برادران کوئن همکاری داشت.
همبازی‌های او در طول این دوران نیز جون وودوارد، الیزابت تیلور، تام کروز، تام هنکس و رابرت ردفورد بودند.
بازی در فیلم «گربه روی شیروانی داغ» اثر تنسی ویلیامز، در کنار الیزابت تیلور از نقش‌های فراموش نشدنی او در سینماست.
نیومن به خاطر زیبایی کلاسیک و چشمان آبی خود شهره بود و در فعالیت‌های خیریه بسیاری شرکت داشت. وی که از هواداران حقوق شهروندی بود، شرکت مواد غذایی به نام نیومنز آون تاسیس کرد که کلیه درآمد آن صرف امور خیریه می‌شد.
او که در می ۲۰۰۷ از بازیگری کناره‌گیری کرد، چهار فیلم هم ساخت که خودش در آنها بازی نکرد اما همسرش جون وودوارد بازیگر اصلی آنها بود. «راشل» و «راشل و باغ‌ وحش شیشه‌ای» اثر تنسی ویلیامز از آن جمله‌اند.
آخرین بازی وی در سینما در فیلم «راه فنا» ساخته سم مندس بود که در نقش سردسته یک گروه گانگستری در کنار تام هنکس ظاهر شد.

نیومن اخیرا می‌خواست فیلمی را بر اساس رمان «موش‌ها و آدم‌ها» نوشته جان اشتاین‌بک کارگردانی کند اما به دلیل بیماری شدید، از این کار انصراف داد.
وی علاوه بر بازیگری، راننده مسابقات اتومبیل‌رانی هم بود و تیم اتومبیل‌رانی به نام خود دایر کرد. نیومن چندبار هم قهرمان مسابقات اتومبیل‌رانی آمریکا شد.

قصد دارم پروندهای ویژه منتشر کنم که موضوعش تکثیر حیوانات وحشی در اسارت است. برای این کار باید به دفتر حیات وحش سازمان حفاظت محیط زیست تماس بگیرم تا آمار و اطلاعات موجود درباره موضوع را به دست آورم. به علاوه باید با کارشناسان و اساتید حوزه حیات وحش تماس بگیرم تا نظر آنها را جویا شوم.

از مریم خورسند پرسیدم اگر قرار است چند سوال مشترک را برای چند کارشناس مطرح کنم، نیازی هست که نظر کارشناسان قبلی (که با آن ها مصاحبه کرده ام) را به هر کدام بگویم. مریم گفت برای جذاب تر شدن بحث خیلی خوب است به خصوص اگر نظر آن فرد با نظر افراد قبلی مخالف باشد. اما نگو که چه کسی این نظر را گفته است. چون ممکن است به خاطر رودربایستی و بعضی مسایل، مصاحبه شونده نظر اصلی اش را نگوید و دچار خود سانسوری شود. مثلاً بگو: ” بعضی از کارشناسان اینطور می گویند.”

بعد از حدود دو ماه، الان به این نتیجه رسیده ام که برای مصاحبه های تلفنی، نیاز نیست به فرد بگویم “میخواهم با شما مصاحبه کنم” مخصوصاً اگر قرار باشد برای مصاحبه با کارشناس یک سازمان دولتی، قرار باشد با افراد بالا دستی او هماهنگ کنی. دلیلش هم این است که وقتی از کلمه “مصاحبه” استفاده می کنم، فردی که پشت تلفن است به اشتباه فکر می کند که قرار است با او یک مصاحبه مفصل، طولانی و اختصاصی انجام دهم.(مثل مصاحبه هایی که روزنامه ها و مجلات با بازیگران و افراد سرشناس انجام می دهند) این سوء برداشت معمولاً برای کسانی پیش می آید که کمتر با مطبوعات و خبرنگاران سر و کار دارند. من از کلمات دیگر استفاده می کنم.
مثلاً اگر قرار باشد با یک مدیر دولتی صحبت کنم و از یک قضیه یا اتفاق از او سوال کنم می گویم: “می خواهم از شما درباره فلان موضوع بپرسم” یا اینکه ” جریان فلان موضوع چیست؟” و از اینجور سوال ها. و یا اگر قرار باشد با یک کارشناس مصاحبه تلفنی انجام بدهم می گویم:” می خواستم نظرتان را درباره موضوع بدانم” یا “تحلیل شما از این اتفاق چیست؟”
تا الان این روش به خوبی جواب داده و من از وقتی این روش را استفاده می کنم، مشکلی در مصاحبه نداشته ام. البته ممکن است در آینده تجربه های تازه تری به دست بیاورم که حتماً در مورد آن ها خواهم نوشت.